باران می بارد ..

   کاش از یاد ببرم چترغفلت را و بشویم تن و جان ..

   کاش روشن شوم از نور یقین ..

  کاش پرواز کنم با وزش رحمت تو ...

 

 

 

 

معبودا ...

به من دلی عطا کن

دلی که مشتاق قرب تو باشد

تنها

تو

 

 

هر روز، همان روز را زندگی کن

و بدین سان تمامی عمر را به کمال زیسته ای

... 

 

الهی

تو را سپاس که اشک ...

در آسمان چشم

تنها

و ارزشمند ترین پیشکش من به توست ..

 

 

ای تنها دلیل آرامش ...

 رهایم مکن

 

 

چشمهای تو  

در انتهای ظلمت شب ..

 در روشنای روز ..

همیشه ..

همراه من 

 و من  آرام

تمنای دگر نخواهم داشت .

 

 

بگو نترسم از خودم ..

بگو که در پناه تو

فرصت اضطراب نیست

بگو ..

 

اگر از دوست خود جدا شدي ،مبادا كه افسرده و غمگين گردي؛

 زيرا آنچـه از وجود او در تو دوسـتي و مهر برانگيخته است

 اي بسا كه در غيابـش روشن تر از دوران حضورش براي تو آشكار شود.

«جبران خليل جبران»

 

 

با غم عشق تو چه تدبیر کنم ...

 

 

 

 

عاشقان را گر در آتش می پسندد لطف دوست ...

 

 

 

 

برین جان پریشان رحمت آرید ...

 

 

 *پس ای رسول

 هر گاه مردم از تو روگردانیدند بگو خدا مرا کفایت است که جز او خدایی نیست

 من بر او توکل کردم که خدای جهان و رب عرش بزرگ اوست *

توبه 129

دل

   آزرده

         ما را

              به

  نسیمی 

     بنواز ...

زندگی، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی

ظرف امروز، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با، امید است

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک

به جا می ماند

زندگی، سبزترین آیه، در اندیشه برگ

زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود

زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر

زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ

زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق

زندگی، فهم نفهمیدن هاست

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست

آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

 *هر کس در این جهان نابینا ست

 در عالم آخرت نیز

 نابینا و گمراه تر خواهد بود *

 الاسراء 72

 * و اگر از خدا

 به تو ضرری رسد

 هیچکس جز خدا نتواند تو را از آن ضرر رها کند

و هم اگر از او خیری رسد

 هیچکس نتواند آن را منع کند

که بر هر چیز توانا ست  *

انعام 17-18

 

تنها

 تو

 آرزویم

 باش ..

 

زندگی ..

 یعنی

فراموش کردن  در نهایت دلگیر بودن

این گونه بودن هر چند آسان  نیست  اما ..

 

 

 " تو ای زیبا تر از خورشید زیبایم ..

تو ای والاترین مهمان دنیایم ..

بدان !

آغوش من باز است

آغاز کن ..

یک قدم با تو

تمام گام های مانده اش با من  "

خدایا یاری کن در ماه آسمانی رجب آسمانی باشیم.

اگر

 تنها ترین  تنها  باشم ..

.

.

.

 تنها خدایم هست.

برایت دعا می کنم

 که

ای کاش خدا از تو بگیرد هر آنچه که خدا را از تو می گیرد.                     

 دکتر شریعتی

اشکم ...

تنها اشکم

اشکم تمام احساسم به تو ای

تنها

بهانه بیداری است

که میچکد روی

قلبم

 قلب یخ زده ام تا شاید ...

شاید گرمای مهر و عشق توقلبم را

جانی تازه بخشد

حیاتی جاودانه دهد

من اگر هستم نه اگر می خواهم باشم

تنها برای با تو بودن است

اگر می بارم

به امید رویش با تو هستم

تنها با تو باید رویید...  

 

 

اشکي و لبخندي

من، نه مي خواهم اندوه قلبم را با شادي اقبال ديگران عوض کنم و نه خشنود مي شدم که اشکم را اگر از

اعماق وجودم سرچشمه مي گيرد، آرام سازم. آرزوي قلبي من است که همه زندگي ام در اين جهان،

 جز اشک و لبخند نباشد؛

اشکي که قلبم را پاک مي کند و اسرار زندگي و رموزاتش را برايم آشکار مي سازد.

لبخندي که مرا به دوستان و رفقيانم نزديکتر مي کند!

اشکي که با آن، قلبهاي شکسته را به هم پيوند زنم.

من شادمانه مردن را به بيهوده و نااميد زيستن ترجيح مي دهم.

دوست دارم که در گرسنگي جاودانه عشق و زيبايي بمانم؛ زيرا اکنون مي دانم، آنان که قانعند بدبخت ترين

 مردم هستند. من، شنيده ام نواي مشتاقان و آرزومندان را که شيرين تر از نغمه هايي دلنواز است.

چون شب فرا مي رسد، گلها، گلبرگهايشان را جمع مي کنند و مي خوابند، و شوق خود را به آغوش

مي کشند.

به هنگام صبح، لبهايشان را مي گشايند تا بوسه خورشيد را بچينند.

زندگي گل، اشتياق است و آرزو. اشکي و لبخندي.

آبهاي دريا بخار مي شوند و به آسمان مي روند؛ گرد مي آيند و ابر مي شوند.

و ابر، بر فراز تپه ها و دره ها پرسه مي زند تا نسيمي پاک بوزد. سپس اشک ريزان، بر مزرعه ها فرو مي چکد و

به جويبارها و رودخانه ها مي پيوندد تا به خانه اش دريا بازگرد.

 
زندگي ابرها، هجران وصل است، اشکي و لبخندي.

 
و اين چنين است روح، که از روح اعظم جدا مي شود تا به سوي جهان ماده سفر کند.

چون ابر، بر فراز کوههاي اندوه و دشتهاي شادي به پرواز درمي آيد تا نسيم مرگ بر آن وزيدن گيرد و دوباره به

همانجا که بوده، بازگردد؛

به اقيانوس عشق و زيبايي که همانا خداست.

نُه کتاب نوشته جبران خليل جبران

خدایا

 کدام نقطه از زمین  

از حضور تو

خالی است

 که مردم در

 آسمان

تو را می جویند ...

تو را من چشم در راهم

چشم در راه ....

قدم در چشم من نه

یوسف زهرا

همین حالا ....